..oftewel.. “onmiddellijke berichtgeving”“Vroeger” heb ik gechat met vrienden en met mijn kinderen als ze in het buitenland zaten voor hun studies of als wij zelf op vakantie waren. Dit ging via MSN, omdat dit overal ter wereld beschikbaar was op de computers.
Nu is mijn dochter net 10 weken naar Jamaica geweest voor onderzoek t.b.v. haar scriptie en ik heb niet eens aan chatten gedacht! Alles ging via de mail en skype. Vooral skypen vind ik prettig, omdat je dan gewoon kan praten en iemand live ziet. Chatten duurt lang omdat je alles moet typen en steeds moet wachten op antwoord.
Ik vind telefoon, sms’en en e-mailen als communicatiemiddelen nuttiger en praktischer. Met de telefoon kan je snel iets regelen of afhandelen. Met e-mailen kan je beter je vragen op een rijtje zetten en gelijktijdig meer mensen bereiken.
Voor mensen met een hobby of andere gemeenschappelijk dingen kan chatten nuttig zijn.
Ook de jeugd zie ik in onze bieb vaak chatten.
Bij de bibliotheek zie ik weinig mogelijkheden voor IM. De bedoeling van IM is dat berichten zo snel mogelijk worden overgebracht. Dit zou betekenen dat er altijd iemand beschikbaar moet zijn om te antwoorden. Vragen aan de bieb kunnen volgens mij beter via de telefoon gesteld worden of per email.
Misschien wel leuk voor Amstelland Bibliotheken om kinderen op woensdagmiddag te laten chatten met hun favoriete auteurs, wat in Amsterdam weleens is gedaan.
En … toevallig of niet!? In de Volkskrant van 10 november 2010 op de voorpagina een heel stuk over chatten met instellingen: "Hulpverlening via chat neemt explosief toe". Hier is het misschien wel handig omdat de nood om geholpen te worden vaak heel hoog is en chatten laagdrempelig en eventueel anoniem is.
“Ding 14 is de pot appelmoes op tafel, wat vooral de jongeren lekker vinden”.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten